موضوع انشا: میخواهید در آینده چه کاره شوید؟
ما دلمان میخواست در آینده دکتر شویم و متخصص بدن انسان بشویم و همه ی مریضها را درمان کنیم. ما تا حالا شکم چند تا قورباغه را هم عمل کرده ایم و اصلن از خون نمیترسیم اما برادرمان یک روز به ما گفت: «چون تو خوش خط هستی، پس نمی توانی دکتر خوبی شوی.» و بعد هم گفت: «اگر دکتر شوی،ممکن است هنگام تشخیص علت مرگ یک نفر که در بازداشتگاه فوت کرده، خودت هم ناگهان خودکشی شوی.» ما منظور برادرمان را نفهمیدیم اما توی فیلمها هم دیدیم که خیلی از دکترها ساختمان می ساختند. بنابراین ما تصمیم گرفتیم که مهندس شویم تا ساختمانها را محکم تر بسازیم و بعد پول دار شویم، اما برادر بزرگ ترمان که خودش چند سال پیش مهندس شده، هنوز پولدار نشده است. او به ما گفت که این روزها هر پاره آجر را هم که بلند کنی یک مهندس از زیرش میپرد بیرون و بعد درخت ازگیل توی حیاط را نشان مان داد و گفت: «همین درخت را اگر الان تکان دهی دست کم بیست سی تا مهندس ازش پایین میریزد.» برادر ما معتقد است هرکس که توی کوچه و خیابان به چشم میخورد مهندس است، مگر آن که خلافش ثابت شود. برای همین است که همه همدیگر را مهندس صدا می زنند. ما اینها را نمیدانیم، اما خلبان شدن را هم خیلی دوست داریم و هنگامی که برادران رایت موفق شدند پرواز کنند، ما در پوست خود نمیگنجیدیم اما الان، هربار که اخبار را گوش میکنیم یک هواپیما سقوط میکند و همیشه هم مقصر اصلی خلبان است و ما نمیدانیم چرا تقریبن خیلی از خلبانها اسم شان توپولوف است. ما همچنین خیلی دوست داشتیم که دانشجو شویم اما برادرمان که قبلن دانشجو بود به ما گفت که دانشجوها نمیتوانند حرف شان را به مسئولان بفهمانند و زمانی که موفق به فهماندن آن میشوند، بلافاصله کتک میخورند و بعد به زندان میافتند. بنابراین ما چون به فوتبال علاقه مند هستیم و دوست داریم یک روز به برنامه ی نود برویم و در آن جا بین صفر تا یک میلیون، چندتا عدد را انتخاب کنیم، تصیمیم گرفتیم داور فوتبال شویم. زیرا داورها با سوت همه کار میکنند و خیلی کیف میکنند. اما چند وقت پیش در استادیوم دیدیم که تماشاچیها با داور و شیر سماور جمله میساختند و بلند بلند فریاد میزدند و داور قرمز میشد. بعد تماشاچیها با داور و توپ و تانک و فشفشه جمله میساختند و داور خیلی عصبانی میشد. بدین ترتیب ما دل مان تقریبن خیلی برای داور سوخت. ما هم چنین خیلی دوست داریم که نویسنده شویم و آدم معروفی بشویم اما برادرمان میگوید: «دراین مملکت اگر شکار لک لک شغل شد، نویسندگی هم شغل میشود.» ما منظور برادرمان را اصلن نفهمیدیم. او میگوید که یک نویسنده برای این که معروف شود، یا باید بمیرد یا به زندان بیفتد. ما دیگر خیلی خسته شدیم و نمیدانستیم که چه کاره شویم، در نتیجه از برادرمان پرسیدیم: «پس من چه کاره بشوم؟» برادرمان گفت: «نمیدانم، اما سعی کن کاری را انتخاب کنی که همیشه تک باشی و معروف شوی و هیچ وقت در هیچ موردی مقصر اصلی نباشی و کسی هم جگر نکند بگوید که بالای چشمت ابروست و بلند بلند با اسمت جمله بسازد.»
و ما تصمیم گرفتیم که رییس جمهور شویم.
این بود انشای من
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
ارسال نظر